“เปโตรกับอันดรูว์ก็ทิ้งแหไว้ แล้วตามพระองค์ไปทันที”

     พระวรสารของอาทิตย์นี้เท้าความถึงประชาชนที่จมอยู่ในที่มืด  บัดนี้ได้เห็นแสงสว่างยิ่งใหญ่ ประกาศกอิสยาห์ได้เคยทำนายถึงเรื่องนี้มาแล้ว และบัดนี้แสงสว่างนั้นปรากฏอยู่ในองค์พระเยซูเจ้านั่นเอง

     พระเยซูเจ้าทรงเริ่มประกาศเทศนาว่า “จงกลับใจเถิด เพราะอาณาจักรสวรรค์อยู่ใกล้แล้ว” สถานที่ทรงประกาศข่าวดีอยู่รอบๆ ริมทะเลสาบกาลิลี

     พระองค์ทอดพระเนตรเห็นพี่น้องสองคน คือซีโมนที่เรียกว่าเปโตร กับอันดรูว์น้องชายกำลังทอดแห พระองค์ตรัสว่า “จงตามเรามาเถิด เราจะทำให้ท่านเป็นชาวประมงหามนุษย์”

     เปโตรกับอันดรูว์ก็ทิ้งแหไว้ แล้วตามพระองค์ไปทันที

     สัปดาห์นี้เราจึงควรพิจารณาเรื่องการเรียกของพระเยซูเจ้าต่อเราเป็นรายบุคคล  เราพร้อมจะทิ้งแห แล้วตามพระองค์ไปทันทีหรือไม่

     รับรองว่า คนสมัยนี้ไม่คิดจะทำอะไรง่ายๆ เช่นนี้  ถ้าเขาถูกเรียก เขาอาจจะขอพูดคุยทำความเข้าใจกันก่อน  บางทีอาจจะต้องการคำปรึกษาก่อน  บางคนขอเวลาค้นคว้าเพื่อการตัดสินใจ  เพราะต้องการทำให้แน่ใจว่าเป็นการเรียกที่แท้จริง กว่าที่จะผ่านกระบวนการทั้งหลายแหล่มานี้ พระเยซูเจ้าอาจเสด็จไปที่หมู่บ้านอื่นๆ แล้ว

     การพูดคุยเสวนาเป็นเรื่องง่าย  แต่การตัดสินใจเป็นเรื่องความกล้าหาญและเข้มแข็ง  ที่จริงชีวิตของคนเราเป็นรูปร่างได้อย่างทุกวันนี้มาจากการตัดสินใจ ไม่ใช่มาจากการเสวนา  การพินิจพิเคราะห์ไม่อาจทดแทนการตัดสินใจในแบบที่พระวรสารเรียกร้องจากเรา เมื่อพระเยซูเจ้าตรัสว่า “จงตามเรามาเถิด” ทันทีทั้งคู่ละทิ้งแห และตามพระองค์ไป

     ข่าวสารของพระเยซูเจ้า คืออาณาจักรสวรรค์ใกล้เข้ามาแล้ว  และพระองค์ทรงเรียกเราให้ปฏิรูปชีวิตของเราเพื่อเข้าในพระอาณาจักรนั้น ปัญหาอยู่ที่เราต้องการอาณาจักรนั้น  แต่ไม่ต้องการปฏิรูปชีวิต  เหมือนๆ กับเราต้องการตำแหน่งหน้าที่ แต่ไม่ต้องการรณรงค์หาเสียง หรือเหมือนกับเราต้องการกินอาหาร  แต่ไม่ต้องการปรุงอาหาร  หรือเหมือนนักศึกษาที่อยากได้คะแนนดีๆ ในการสอบ แต่ไม่ต้องการการเรียน  หรือเหมือนคนที่อยากมีสุขภาพดี แต่ไม่ออกกำลังกาย  และเหมือนกับคนที่ต้องการเงินเดือนสูง  แต่ไม่อยากทำงาน

     เราอยากรู้กฎของพระเจ้าที่จะต้องนำมาปฏิบัติในชีวิต เช่นเรื่องการให้อภัย การเติบโตของพระหรรษทาน การมีส่วนร่วมในหมู่คณะทางด้านฝ่ายจิต ความสงบสุขในการเป็นหนึ่งเดียวกับพระประสงค์ของพระ แต่เราไม่อยากละทิ้งแหของเรา

     แหคือ สิ่งที่ทำให้ชีวิตของเรายุ่งเหยิง และเป็นกับดักชีวิตเรา  ที่คอยดึงเรากลับมา  ไม่ปล่อยให้เราก้าวหน้าเดินไปอย่างอิสระเพื่อรับใช้พระเจ้า  บางที แหแห่งชีวิตเราทำให้ความสัมพันธ์ของเราต่อพระเจ้าทิ้งระยะห่าง และอาจจะตัดขาดความสัมพันธ์นั้นไปเลยด้วยซ้ำ

     เราไม่อยากยกเลิกนิสัยชอบนินทา แสวงหาสัมพันธภาพที่ผิด พฤติกรรมที่ปราศจากศีลธรรม  นิสัยที่เกียจคร้าน  การตัดสินอย่างไม่รอบคอบ หรือสิ่งติดพันต่างๆ เราอยากได้พระอาณาจักรโดยไม่ต้องละสิ่งต่างๆ เหล่านี้เลย อยากเลือกไว้ทั้งสองทาง ที่สุดก็จะไม่เหลืออะไรเลย

     ถ้าเปโตรและอันดรูว์สามารถละทิ้งแหของเขาเพื่อติดตามพระเยซูเจ้าไป โดยไม่อินังขังขอบต่อชีวิตแบบเก่าๆ เลย เราก็น่าจะทำได้เช่นเดียวกัน