หน้าหลักเกี่ยวกับคณะฯโรงเรียนของคณะฯติดต่อคณะฯ

          ...วันฉลองของบรรดานักบุญ
เป็นการป่าวประกาศกิจการน่าพิศวง
ที่พระคริสตเจ้าทรงกระทำ
ในตัวข้าบริการของพระองค์
และเป็นการหยิบยื่นแบบฉบับที่เหมาะสม
ให้สัตบุรุษได้เอาเยี่ยงอย่าง...

           

          ตั้งแต่แรกพระคัมภีร์ได้สงวนนามนี้ “นักบุญ” หรือ “ผู้ศักดิ์สิทธิ์” ไว้สำหรับพระยาเวห์หรือองค์พระผู้เป็นเจ้าแต่เพียงผู้เดียว เพราะว่าพระองค์ทรงเป็นองค์ความศักดิ์สิทธิ์อย่างยิ่ง (ปฐก 28:10-19; 1 ซมอ 6:13-21; 2 ซมอ 6:1-10) มนุษย์ไม่สามารถจะทำอะไรอย่างอื่นได้นอกจากกราบไหว้นมัสการและยำเกรงพระองค์ (อพย 3:1-6; ปฐก 15:12)

          ในศาสนาที่สามารถช่วยให้รอดพ้นได้เช่นของพวกอิสราแอล เป็นพระเจ้าเองซึ่งเป็นผู้ประทานความศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ให้แก่ประชากรของพระองค์ (อสย 12:6-29; 19-23;30: 11-15;31:1-3) ซึ่งตัวเขาเองก็จะกลายเป็น “พระเจ้าอีกผู้หนึ่ง” โดยเขาจะประพฤติตนแตกต่างไปจากชนชาติอื่นๆ โด ยเฉพาะอย่างยิ่งจากการเจริญชีวิตประจำวันของพวกเขาและจากการแสดงออกของพวกเขาโดยทางจารีตพิธีกรรมต่างๆ (ลนต19:1-37;21:1-23 ; วว 4:1-11) แต่ว่าเพื่อ จะสามารถบันดาลให้ความศักดิ์สิทธิ์ที่ว่านี้บรรลุผลสำเร็จตามที่พระเจ้าได้ทรงเรียกพวกเขามายังความศักดิ์สิทธิ์นี้นั้น ประชากรผู้ได้รับเลือกสรรไม่มีวิธีการอะไรอย่างอื่นน อกจากการปฏิบัติตามกฎข้อบังคับต่างๆและการปฏิบัติการชำระล้างให้สะอาดหมดจดปราศจากมลทินทางด้านภายนอกเท่านั้น ไม่ช้าไม่นาน พวกเขาได้มีจิตสำนึกถึงควา มไม่เพียงพอของวิธีการต่างๆเหล่านี้ พวกเขาจึงได้เจาะจงแสวงหาวิธีการใหม่ที่จะสามารถช่วยพวกเขาให้ได้มีส่วนในชีวิตของพระผู้เป็นเจ้า วิธีการใหม่นี้ก็คือ “หัวใจที่สะอาดบริสุทธิ์” (อสย 6:1-7; สดด 14; อสค 36: 17-32; 1  ปต 1:14-16) พวกเขาได้ตั้งความหวังไว้ว่าความศักดิ์สิทธิ์ที่พวกเขาจะได้รับนั้นต้องมาจากพระผู้เป็นเจ้าโดย ตรง (อสค 36: 23-28)

          ความหวังหรือความปรารถนานี้ได้สำเร็จหรือได้เป็นจริงเป็นจังขึ้นมาในองค์พระคริสตเจ้า ในตัวพระองค์เอง ความศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าได้ทรงฉายแสงออกมาให้ปรากฎในตัวพระองค์   และ “พระจิตแห่งความศักดิ์สิทธิ์” ทรงสถิตอยู่ในพระองค์  พระองค์ได้ทรงรับ ตำแหน่ง “องค์ความศักดิ์สิทธิ์” (ยน 3:1-5; 1 คร 3:16-17; กท 5:16-25; รม 8: 9-14) และอันที่จริงพระองค์เสด็จมาในโลกนี้ก็เพื่อจะ ช่วยมนุษยชาติได้กลายเป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์

          พระเยซูได้ทรงถ่ายทอดความศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์นี้ให้แก่มนุษย์ (มธ 13: 24-30; 25: 2; คส 1:22; 2 คร 1:12)

          ในศตวรรษแรกๆของพระศาสนจักร คำสอนเรื่องนี้มีชีวิตชีวามากจนว่าบรรดาสมาชิกของพระศาสนจักรในเวลานั้นไม่ได้ลังเลใจที่จะเรียกตัวเองว่า “นักบุญ” เลย   (2 คร  11-12; รม 15: 26-31 ; อฟ3: 5-8; 4:12) และพระศาสนจักรเอง ก็ถูกเรียกว่า “สหพันธ์นักบุญ” สำนวนนี้เรายังจะพบได้อีกในบท “ข้าพเจ้าเชื่อถึงพระผู้เป็นเจ้า” ซั่งมีต้นกำเนิดจากกลุ่มคริสตชนที่มาร่วมถวายบูชามิสซาและมีส่วนร่วมใน “สิ่งศักดิ์สิทธิ์” จึงกลายเป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์หรือ “นักบุญ” ดังนั้น